Ücra bir köy yoluyum artık kışa tutsak dörtbir yanım kar altında umutlarım güneşi beklemeliyim sevgiliyi bekler gibi, sonra sıyrılmalıyım efkarımdan yaz yağmurlarıyla karışık gözyaşlarımı dökerken yetim çocuklarım gezinmeli çıplak ayaklarıyla üzerimde, tekrar yeşermeli umut utangaç aşıklar töre korkusundan uzak el ele koşturmalı bağrımda, ecelsiz ölmesin diye hamile kadınlar, yollara düşmesin diye kış ortasında kağnı'lar cemre üstüne cemre düşmeli, ağlamasın, ağıtlar yakmasın diye artık göz pınarları kuruyan garip analar.
Yıkılmak,ezilmek her gün biraz daha
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları
Devamını Oku
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta