Üç Kardeşin Türküsü

Deniz, eski bir ozan gibi anlatır derdini,
Dalga dalga döker sırrını kayalara.
Her köpükte bir ömür saklıdır,
Her çekilişte biraz daha eksilir sahil.

Rüzgar gelir, saçlarını dağıtır gecenin,
Islık çalar boş sokakların kemiklerine.
O, hem vedadır hem kavuşma,
Uçurur yaprağı ama kökünü unutturmaz.

Yağmur iner, gökyüzünün sessiz ağıtı,
Camlara vurur, adını sayıklar gibi.
Toprağın yarasını yıkar sabırla,
Sonra gider, geride ıslak bir umut bırakır.

Üçü bir araya gelince anlar insan:
Deniz suskunluğun derinliğiymiş,
Rüzgar dağılan düşüncelerin sesi,
Yağmur ise ağlayıp temizlenmek.

Ve ben, bu üç kardeşin ortasında,
Bir damla olup karışıyorum sonsuza.
Çünkü bazen en çok fırtına öğretir,
Sakin kalmayı.