Üç Hece Bir Aşk2 Şiiri - Yusuf Berkman

Şimdi isyanım kendime...
Katlanarak artıyor öfkem içimde.
Zindan ettim bu hayatı sevgiliye, kendime...
Yine isyan, yine öfke... Dinle!

Katlanarak artıyor içimde biriken nefret,
Kendi sesimin yankısından yoruldum, nihayet.
Sırtımda pişmanlığın kapkara, o ağır yükü,
Zindan ettim hayatı, bitti sevdanın büyüsü.
Kendi ellerimle yıktım, isyanım özüme,
Hüznün tüm şartları vurdu yeniden yüzüme.
Ama yeter! Yırtalım artık bu sessizliği,
Bırakalım geride o eski, bitmeyen çaresizliği.

Haydi, çıkalım yoldan gel bu gece!
Kaybolalım sarhoş bir Akdeniz şehrinde.
Sokaklar portakal çiçeği, her yer festival yine,
Gözlerine bakıp kendimi unutayım bu gece...
Haydi, çıkalım yoldan gel bu gece!
Yansın bu şehir, sarhoşuz Akdeniz'de...

Şehrimin güzel kızı, duruşu mağrur ve özel,
Zincirlerini kopar da gel, sevdan her şeyden güzel.
Özgür bırak içindeki tutsak sevdayı,
Seninle baştan yazalım bu yalan, kirli dünyayı.
Portakal çiçeklerinden taçlar başında,
Dedim ya bakma, sitemim geçmişin her bir anına,
Değdi mi kanıma? Aşılmaz gururundan yaptığın dağlar?
Çıkmaz sokakların başında beklemekten yoruldum,
Zulmet çöktü şehre, ben yine sana doğruldum.

Soldu bak o portakal çiçekleri kirli sokaklarda,
Gururundan yaptığın dağlar kaldı buralarda.
Kendimi unuttum o gözler yok artık, uzaklarda.
Zulmet tek dostum, isyanım yine kendime...
Son sözüm bu gece son isyanım bu yıkık şehre!
Son isyanım bu yıkık şehre...