Üç Güzel Kelam Şiiri - Mecit Aktürk

Dünyaya geldiğim gün "merhaba" dedim kışa
"Buyur, işte yol" dedi, sürdü beni yokuşa!
Bir umudun ardından giderken koşa koşa...

Yoruldum çok geçmeden serâbın giz´lerinde
Kaybettim gençliğimi çile dehlizlerinde.

Dediler, "hayat denen; acı, gözyaşı, keder"
Râzı oldum payıma; dedim "eyvallah kader"
Artık umrumda değil, "o ne dermiş, bu ne der"...

"Rabb´im ne der? " derdim o; gâye Hakk’ın rızâsı
Korkutan, ölmek değil, kalbimin ârızası.

Ağuymuş, sudur sanıp yudum yudum içtiğim
Sırat gibi yollardı üzerinden geçtiğim
Düşman çıktı; dost bilip, fazla fiyat biçtiğim...

Anladım ki, câna can, can veren, bâkî olan
Gerisi üç kelime; "hayal", "umut" ve "yalan"!

Her şeyin bir ömrü var; gelecek de geçecek
Sermâyede son ânım bana kefen biçecek
Değil mi ki, her gelen bu âlemden göçecek...

Yön âşikâr, çâre tek; gelmeden o en son an
Yaradan´a baş eğmek, BÂKÎ olana îman!

Yıllar bir bir tükensin, tükensin bir bir aylar
Dünya, üç adımlık yol; git gel hep aynı say'lar
Tamahkâr olanlara kalsın köşkler, saraylar...

Son nefesle son bulup kapandığında "defter"
Ardımdan bir "FATiHA" okuyan olsun yeter.

Toprağın kucağına uzanınca naaşım
Ancak o zaman diner dertlerim ve telaşım
Eksik olsun, istemem; olmasın mezar taşım...

Kanaatkâr olana yeter üç güzel kelâm,
Besmele, sabır, şükür; zenginlik bu vesselâm...