Tuz Şiiri - Hatice Ebrar Akdiş

Bir kimsesiz kizcagiz, küçücük kuzucuk
Kalbi bir kus gibi kanadi yarali serçecik
Aitlik hissi buldu bir yerlerde azicik
Kapadi gözlerini güvendi hemencecik

Öyle bir yere koydu ki kimseler duramadi
Açtığında gözlerini kendini bile bulamadi
Olsun dedi gömdü içine bir daha aramadi
Hiç sevdi mi acaba dediyse de soramadi

Gönlü görülmek istedi, çirpindi, agladi
En çok da canından öte sevdikleri dagladi
Kalbi, ruhu, cani her ne varsa harcadi
En son yaninda kendisi bile kalmadi

Ah annesi annesi görsen onu aglardin
süzülmüs kuzucugun bagrina tas baglardin
Gelirken tuz getir yollardaki daglardan
sakla yavrunun kalbini yalanci kollardan