Tutkudan Tiryakiye Şiiri - Seyfi Karaca

İnsan olmak varmış
Demelerin müşkülüne muhtacına kalmadan
Sarmaşıktıysan tomurcuklanmış çiçekliğin sararıp solmadan,
Goncalar bağının gülüydüysen
Ve yolun yolcusu ıslığı çalınan pür neşede rengin kokun sesin hevesin
Lime limelere bozulup pörsümeden
Topraktıysan her gelen gidene selam sabah ve rahmet okuyup
Güvercindiysen evcil tutkulara mektupçu olduğunun kalp atışlarını hudutsuz zaman zarfına sararak
Tutkudan tiryakiye herdem kendini bildin bilelidensen, hiç bir saniyesini heder ziyan etmeden
Usanmadan
Bıkmadan
Yılmadan
Ölmeden
Ve tüm acıları makasla kesilmiş şikayetlere yetimler binasında kafes kuşlarından beterin devrine teslim
Kuradan tesadüfen çıkacak çekilişlerin mahrumlar bölgesinde inşaat alanı değilsen
Soğana muhtaç, patatese aç bi ilaç
Yıkık duvarlarda elektrik sigortası asılı kalan pazar tezgahlarının yan kolunda siz seçin biz pişirelim tarzı
Ve kalasların üzerinde cambazlık oynayarak bozuk yüzeyden kaldırımlara sarkmış amele günlüğünün
Islak imzaya kırmızı mühürlüsü
Soğuk damgalısı
Can simidi
Ambulans sireni
Alarm zili
İcralık hacizlik değilsen tam senliksin kaldır beton blokajı üstünden
Boğulduğun kent kabuğundan sıyrıl
Camdan ve asvalttan dışarı çık
İlk gelen yolculuğa bin
Rüzgara sığın
Kalbine gir
Işığın ve ufuksuzluğun gönlüne dol nefesini solu damarında dolaş gövdesine sarıl aşkın günesin
Çünkü sevgilisi olmuşundur yaşadıkça güzelleştirdiğin hayatın
İnsan olmak varmış da neymiş kadir kıymet hürmet şefkat sevgi ve saygıyla henüz şimdi hemen..
Bizzat
Ta kendisi değil misin

Ağustos/26