Tut Karanlığı Şiiri - Özlem Çay

tut şehrimin kederinden
sökülüyor düne dair ne varsa..
alaca karanlıklar en derinden
kırıyor düşleri susuz kalmış üç yerinden.

tut bulutları iplerinden,
sabıkalı itiraflar saklıyor ak teni.
gök darağaçları kuruyor kabuslara.
tut ki, depremlerin artçısı
insanlığı vururken,
içe çatlasın al tenli karanfiller
kızıl duruşundan utansın...

tut hüznümün sözünden tut.
tut ki, sesimin vaveylası
asılmadan kentin çatlaklarına
umutlu nidâlar çınlasın
son yıkımların arasından...⚘
....özlem/

eylül/on sekiz