Tuhaf Beşer Şiiri - Kasım Kobakçı

Bitmeyen derin hüzünle, engelleri aşarsın,
Akıl almaz diyarlarda, yıldızları kesersin,
Korkunç uçurum ucunda, seller gibi coşarsın,
Devleri çıldırtan halle, nasıl tuhaf beşersin.
*
Gecenin karanlığında, parlak ışık yakansın,
Nemrutların tam kalbinden, umut olup çıkansın,
Erimez buzul dağlarda, ateş olup akansın,
Kafdağı'nı şaşırtarak, gökyüzüne küsersin.
*
Asla boyun eğmeyerek, hainlere kanmazsın,
Dört yanını alev sarsa, zerre kadar yanmazsın,
Zehir dolu kuyularda, buz içinde donmazsın,
Bıçak gibi keskin sözle, rüzgar gibi esersin.
*
Ezelden beri durmadan, kutlu sefer etmişsin,
Çöllerin kızgın kumunda, yalnız iken gitmişsin,
Görünmez kapılardan da, hilal olup geçmişsin,
Yunus gibi bu ummanda, kör düğümü ezersin.
*
Parçalanmış umutları, çelik iple bağlarsın,
Kurumuş toprak üstünde, nehir olup çağlarsın,
Acımasız düşmanları, tek bakışla dağlarsın,
Koskoca sert kayaları, damla ilen delersin.
*
Kuşların da uçmadığı, menzilleri bulursun,
Fırtına kopan dağlarda, ulu çınar olursun,
Zindanların en dibinde, hep ayakta durursun,
Görünmeyen alemlerde, akıl almaz beşersin.