Haykırmak geliyor içimden,
ama kime, neye, bilmiyorum.
Haykıracak bir aşk bile seçemiyorum kendime.
Ben neden böyleyim?
Bazen onu, bazen şunu, bazen bunu özlüyorum.
Galiba ben, özlemeyi özlüyorum.
O kadar derin hissediyorum ki,
hiçbir şey hissetmemeyi bile tam anlamıyla hissediyorum.
Yine bir köşeye oturdum.
İnsanları izliyorum.
Her birinde başka bir telaş,
başka bir heyecan,
başka bir mutluluk var.
Tuhaf...
Oysa bu hayat hepimizin.
Aynı gökyüzünün altında yaşıyoruz.
Ama ben mutsuzum, o mutlu.
Belki de insanı en çok yoran şey acı değildir
aynı dünyanın içinde yaşarken,
kendini bambaşka bir evrende hissedebilmektir.
Tuhaf...
Kül ÇiçeğiKayıt Tarihi : 8.07.2026 11:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
(O kadar derin hissediyorum ki, hiçbir şey hissetmemeyi bile tam anlamıyla hissediyorum.) /alıntı
aynı dünyanın içinde yaşarken,
kendini bambaşka bir evrende hissedebilmektir.
belki de
TÜM YORUMLAR (2)