acılı bir öykünün dağınık anılarını
kuşanır beyaz giysiler içinde bir adam
santiago nasar yastığının altında silah her daim
bir yaşam biçimi kadar derin iz bırakır
ve çiçek toplamanın ayrımcılığı bir yanda
tombul siyah yanaklara ellenir
cennet mekan yalnızlıklarda
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta