Koca bir okyanus kadar yorgunum
Ne kimseler gecmis benden
Ne kimselerin canini almisim
Dalgalarımda bir çocuk oynamis sahil kenarinda
Bir baska zaman bir denizciyi yarinden ayirmisim
Hic durmadan ordan oraya vurmusum kendimi
Hicbir soz yetmiyor anlatmaya gözlerinin kahvesini
Bir ben bir de arşınladıgım sokaklar bilir seni nasıl sevdigimi
Sesin yankilaniyor bos odamda geceleri
Görüyorum ruyalarda bile seni ve senin bana gulumseyini
Tanri bana bahsetmis eşlerin en güzelini
Yâr eylemiş bana gözlerini
Koymuş ki seni uzaga
Ben görüp seni düşmeyeyim aşka
Aşk denen bir hastalık vardır tanri işi
Ondan başkası çare bulamaz gezse de ahireti
Buruk gülümsememle bakarım sana
Hayır der dudağım sorun yok
Nasıl acı verir bana
Yüreğime saplanmış ok
Nefret ederim o an
Ne seni görür gözüm
Ne sen hatırla beni
Ne ben unutayım seni
Issız limandan kalkan gemi
Dönmeyecek bir daha geri
Affet beni sevgilim
Uzakta kaldın seni özledim
İzin ver yanına geleyim
Sana hasret kaldı kalemim
Devam etmiyor sensiz hayatım
Durmuyor kanlı yaşım
Bir kuş öldü kafeste
Son nefesini haykırarak verdi
Anlamadı kimse
Öttü sandılar sanki
Bir kuştu bizimkisi
Öleceği dünden belli
Ne kadar uzun süre olmuş
Görmeyeli ışıltıyı gözlerinde
Anılar ve kitaplar bizi unutmuş
Sonbahar gelince
Biliyorum kabul etmezsin beni
Bilirsin beni hep sevdim seni
Bu soğuk kentin sokakları
Nerde aramak gerek aşkımı
Siz deyiverin hiç değilse
Yıllar yılı dost bildiğim sokak lambaları
Gözün beni hiç mi görmez kadın
Ben seni sevdim varken bu kadar kadın
Biraz olsun bak yüzüme
İki kalem laf et yeter benle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!