Toprak ol Şiiri - Murat Ülkü

Gönül kibrin dalın, kırmadan geçme,
Toprak ol, tevazu, bağına yerleş.
Dünya kadehinden, zehirler içme,
Hakikat ehliyle, gel de ol yoldaş.

​Gevheri bilmeyen, sarraf mı olur?
Özünü yitiren, deryada kurur.
Aşkın ateşine, kim canı verir?
Vuslatın sırrıyla, gel de dertleş.

​Arif olan her bir, zerrede görür,
Gönül gözü açık, olanlar yürür.
Nefsini öldüren, rahmete erer,
Karanlıktan sıyrıl, nur ile birleş.

​Kelamın aslına, erenler hayran,
Kurulsun gönülde, ilahi seyran.
Menzili haktır bu, yola uyanın,
Yeter ki sadık ol, özünle gürleş.

​Felek değirmeni, öğütür canı,
Bırak şu benliği, terk eyle şanı.
Gezsen de devranı, sürsen de hanı,
Baki bir sevdayla, can ile birleş.

​İlim bir deryadır, edep bir liman,
Edepsiz varılan, yol olur yaman.
Gaflet uykusundan, uyandığın an,
Aç gönül kapını, dost ile halleş.

​Kâmiller elinden, bade içenler,
Dünya varlığından, serden geçenler,
Hakk’ın rızasını, yolda seçenler,
Erişsin menzile, aşk ile gürleş.

​Garip Murat özün, dâra çekilsin,
Gözünden yaşların, yere dökülsün.
Gurur kalesinden, taşlar sökülsün,
Mürşid-i kâmille, sıdk ile özleş.