Toprak kan ağlıyor Şiiri - Murat Ülkü

Toprak kan ağlıyor, gökyüzü duman,
Zulmün pençesinde inliyor zaman.
Gazze’de canlara biçilmiş ferman,
Dünya sağır olmuş, vicdanlar aman.

Taze gülüşlerin yarısı söner,
Güneş doğmadan mı tüm renkler solar?
Bu masum kanıyla kim neye doyar?
Sessizlik, zalime çelik zırh olur.

Yetmiş sekiz yıldır bitmez bu sancı,
Her karış toprakta sabır, bir inci.
Filistin’i sevmek, kutsal inancı,
Yürekler yanıyor, dinmez bu acı.

Yüz bince şehidin feryadı derin,
Söyleyin, neresi bu kirli yerin?
Hakkı haykırmayan o dilsiz dilin,
Vebali ağırdır, bunu sağ bilin.

Doksan gün içinde bir devran döner,
Ya bir ışık parlar, ya ümit söner.
İnsanlık onuru yere mi iner?
Zulmün ateşiyle kainat yanar.

Susmak, bu ateşe odun taşımak,
Zalimin önünde boyun büküp bakmak...
Zordur insan olup sel gibi akmak,
Karanlık kalplere bir ışık yakmak.

Bugün kalkmayacaksa ayaklar yere,
Hangi gün akacak adalet, dere?
Sesini yükselt ki, ulaşsın her yere,
Kurban edilmesin canlar bin kere.

Paylaş bu acıyı, duyur cihana,
İsrail kâr sanmasın, kıydıkça cana.
Bir kapı açılsın artık imana,
Kıymayın dünyada tek bir insana.

İdam sehpaları kurulmasın hiç,
Masumun ahıyla dolmasın bu iç.
Adalet dediğin en mukaddes güç,
Zalimden alınsın o en ağır öç.

Garip Murat söyler, yüreği yaralı,
Mazlumun kaderi olmasın karalı.
İnsanlık safında herkes sıralı,
Yıkılsın bu zulmün kanlı kuralı.