Toprağın Yükü Şiiri - Erkan Arslan

Tane tane birikir, zerre zerre çoğalır;
Geçen zamanın yükü omuzlarında yine.
Kök salarken toprağa, üstü başı yel alır,
Toz toprağa kavuşur, toz toprak dağa bine.

Sen tozdun, bak, büyüdün; ellendin, ayaklandın.
Güç versin ki Rab sana, dağların olunur mu?
Bindin rüzgâr üstüne, akışta kanatlandın;
Büyüdün, taş oldun; doğa sana dokunur mu?

Karşıki tozlar taşa, o taşlar da dağlara...
Aynı gök kubbede o, zamanın imbiğinde,
Katman katman dokunur özü mağrur taşlara,
Yeryüzü dizilirken mekâna bindiğinde.

İçinde kenetlenmiş büyük, küçük tabiat;
Ruhunda orman yaşar, bedeninde hakikat.
Üstünde uçar iken altındaki habitat;
Yer gök, gök yer olurken tozdan taşa kâinat.

Erkan Arslan - 04-09-2026