Bir tırtılın kelebeğe dönüşebilmesi için, tırtılın başının ve bedeninin büyüyüp, kozasının içine sıkışması lazımki, tırtılın bedeni, o halden kurtulmak için bir çare üretsin..Ve kozadan kurtulsun...Tırtıl, kelebek olmak için kozanın içine girmez... kozadan kurtulunca kelebek olacağını bilmez.... çaresizce kozanın içerisinde, son nefesini beklerken, hiç ummadığı anda, Yaratıcı "ol" der...Ve tırtıl kelebek olarak hayatına devam eder...
Demekki neyi idrak etmemiz gerekiyormuş.. ..Tırtılın kainatta yok olmadığını....kozada sıkışınca,ve artık kozanın içerisinde nefes alamayacak duruma geldiğinde kendisinden yeniden varolduğunu idrak etmemiz gerekiyormuş..işte insanoğlu da böyledir... İnsanın yeryüzüne gelmesindeki maksat, tekamül mertebelerini birbir aşıp rabbine kavuşmaktır.. insanın tekamül atlaya bilmesi için, halden hale geçebilmesi için, Tıpkı tırtıl gibi beden denen kozaya sıkışması gerek...hem ruhunun hemde bedeninin gereken sıkışıklığa gereken doygunluğa ulaşması gerek...Acıyı sıkıntıyı ve kederi iliklerine kadar hissetmesi gerek...Allahın muradı kullarına dert vermek değildir..kulunu gereken olgunluğa ulaştırıp, onu beden kozasından çıkartıp, kelebeğe dönüştürmektir.. Bu gerçeği idrak eden kişi hiçbir şeyden şikayet etmez... Karşısına kim çıkarsa çıksın.. hangi olay çıkarsa çıksın... Hepsinin kendisi için hazırlanmış bir müfredat olduğunu bilir...
Her ne kadar bizler görmesekte, sistem tamda işlemesi gerektiği gibi işliyor.. merkezefendinin;
"Eğer dünyada bir şeyleri değiştirme hakkım olsaydı bile,ben hiçbir şeyi değiştirmezdim..Herşey merkezinde ve güzel" dediği gibi işliyor... Hani Efendimiz;
"Rabbim bana eşyanın arkasındaki hakikati göster" diye dua edermiş ya....işte biz o perdenin arkasını göremediğimiz için, her olayda kalbimizin üzerine koca bir öküz oturmuş gibi acı çekiyoruz...
Oysaki zahir değil,bâtın önemli...
Öyle güzel bir iş birliği var ki kainatta, her şey bize hizmet ediyor...bizim tekamülümüzü yükseltmemiz için hizmet ediyor...
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta