Tırtıl Şiiri - Öyle İşte 2

Bir tırtılın kelebeğe dönüşebilmesi için, tırtılın başının ve bedeninin büyüyüp, kozasının içine sıkışması lazımki, tırtılın bedeni, o halden kurtulmak için bir çare üretsin..Ve kozadan kurtulsun...Tırtıl, kelebek olmak için kozanın içine girmez... kozadan kurtulunca kelebek olacağını bilmez.... çaresizce kozanın içerisinde, son nefesini beklerken, hiç ummadığı anda, Yaratıcı "ol" der...Ve tırtıl kelebek olarak hayatına devam eder...
Demekki neyi idrak etmemiz gerekiyormuş.. ..Tırtılın kainatta yok olmadığını....kozada sıkışınca,ve artık kozanın içerisinde nefes alamayacak duruma geldiğinde kendisinden yeniden varolduğunu idrak etmemiz gerekiyormuş..işte insanoğlu da böyledir... İnsanın yeryüzüne gelmesindeki maksat, tekamül mertebelerini birbir aşıp rabbine kavuşmaktır.. insanın tekamül atlaya bilmesi için, halden hale geçebilmesi için, Tıpkı tırtıl gibi beden denen kozaya sıkışması gerek...hem ruhunun hemde bedeninin gereken sıkışıklığa gereken doygunluğa ulaşması gerek...Acıyı sıkıntıyı ve kederi iliklerine kadar hissetmesi gerek...Allahın muradı kullarına dert vermek değildir..kulunu gereken olgunluğa ulaştırıp, onu beden kozasından çıkartıp, kelebeğe dönüştürmektir.. Bu gerçeği idrak eden kişi hiçbir şeyden şikayet etmez... Karşısına kim çıkarsa çıksın.. hangi olay çıkarsa çıksın... Hepsinin kendisi için hazırlanmış bir müfredat olduğunu bilir...
Her ne kadar bizler görmesekte, sistem tamda işlemesi gerektiği gibi işliyor.. merkezefendinin;
"Eğer dünyada bir şeyleri değiştirme hakkım olsaydı bile,ben hiçbir şeyi değiştirmezdim..Herşey merkezinde ve güzel" dediği gibi işliyor... Hani Efendimiz;
"Rabbim bana eşyanın arkasındaki hakikati göster" diye dua edermiş ya....işte biz o perdenin arkasını göremediğimiz için, her olayda kalbimizin üzerine koca bir öküz oturmuş gibi acı çekiyoruz...
Oysaki zahir değil,bâtın önemli...
Öyle güzel bir iş birliği var ki kainatta, her şey bize hizmet ediyor...bizim tekamülümüzü yükseltmemiz için hizmet ediyor...
Allahü Teala'nın kurduğu sistem, neye ihtiyacımız varsa, onu gönderiyor bize...
Mesela şu son deprem... Kimimizin tekamülümüzü yükseltmemiz için can kurtarmaya ihtiyacı vardı...Alllahu teala ihtiyacı olan kişileri oraya can kurtarmak için yolladı... Kimimizin, insanların, hayvanların, evin işin aşın, ailenin arkadaşın, annenin babanın kıymetini bilmesi için kurtarılmaya ihtiyacı vardı...Rabbim o kişileri kurtarılmaları için bir gün veya birkaç gün toprağın altında bıraktı....
Kimimizin canı gönülden madden veya manen infak etmeye, ihtiyacı vardı... Allahü Teala bu insanlara ya infak etme şansı verdi... Ya da deprem bölgesinde koşturarak bu ihtiyacını giderme şansı verdi...
Kimimizin nefes sayısı dolmuştu... Rabb'ine kavuşmaya ihtiyacı vardı.... Bu insanlar o gece ruhunu teslim etti...
Kimimizin Yeniden dirilmeye ihtiyacı vardı.... Bir çoğu toprağın altından salavat getirerek tekbir getirerek çıktı... Toprağın altındayken Kimisinin yanına hızır, kimisinin yanına daha önce bilmediği tanımadığı iyi insanlar uğradı.... Bu insanlar toprağın altından yeni bir bedenle olmasa da yeni bir ruhla hayata yeniden uyandı....
Kainatın ve ülkemizin Birlik enerjisine, şefkat enerjisine, Umut enerjisine,paylaşım enerjisine, Sevgi saygı ve Özlem enerjisine ihtiyacı vardı.... O gece ile birlikte Hem ülkemiz hem komşularımız hem de kainat bu enerjiye doydu...
Birçok insanın kalplerini yumuşatmak için ağlamaya, hüzünlenmeye ve pişman olmaya, tövbe ederek rabbine yanaşmaya ihtiyacı vardı...Rabbim onlarada acı ve hüzün gönderdi...
Velhasılı kelam.. Herşey merkezinde... Herkes ve herşey olması gereken zamanda.. olması gereken yerde ..Herkes kelebek olmak için sıkışıyor..sıkıştırılıyor..Kabını dolduran tırtıl, kelebek olur....