Ömür bahçesinde biter hep nice hazan gülü
Bin bir kasvetli gündüzdür sonbaharın son günü
Rüzgâr hüzünlü bir şarkı fısıldar kulağıma
Yapraklar dansını edip düşer gönül ağıma
Bütün ağaçlar soyunmuş hep kalmış çırılçıplak
Hayâtın kaçınılmaz bir gerçeği ölüm.
Ne yaşa bakar ne de mekâna.
Yatırıverir bir anda musallaya
Gün gelir pençe vurur her câna.
(25 Şubat 2007/ İstanbul)
Neden kırmızıdır güllerin rengi
Bilir misin yâr bunun sebebini
Çünkü güzelliğini gören güller
Kızarır utancından birer birer
(12 Ağustos 2007/ Balıkesir)
Gönlümdeki sevdâyı avutsam da unutmam
Günden güne bir mum gibi yansam dahi sönmem
Her derde devâ aşkını mümkün mü uyutmam
Kordan küle dönsem de bu aşkdan geri dönmem
Sevdâna kapılmış kuru yaprak gibiyim ben
Dilimde bitmeyen hasret şarkısı
Gözlerimden hiç gitmeyen hayalin
Kulaklarımda sesinin yankısı
Aklımdaysa senden hep arta kalan
O unutulmaz hatıran var şimdi
İşte yine geldi bak, solgun hazan mevsimi
Haykırsam şu göklere, duyar mısın sesimi
Sarı yapraklar gibi, dökülür yâr umutlarım
Kurduğum hayâllerim, bir bir hep kaldı yarım
Üstüme çöktü birden, bir sensizlik acısı
Gönlümün kumsallarındadır
Hâlâ ayak izlerin ki
Güneş sıcaklığındaki hislerim
Kuşatır dört bir yandan rûhumu
Su katılmamış sevdâyla
Severim ben seni dâima
Sevgindir kalbinden bu gönle süzülüveren
Ömrüme neş'e katan yüreğime şevk veren
Aşk vadisinde açan nice zambağı deren
Aşkındır kalbinden bu gönle süzülüveren
Bakışların bağrımda her gün açan güneştir
Yollar uzar, yâre gider
Sanma özlem birgün biter
Ümidim gün gün hep yiter
Hasretinle dolmuş gönlüm
Aşk dilimde buruk güfte
Bir bir soyunuyorum kederlerimden
Atıyorum onları anılar sepetine
sanki kirli bir elbise gibi
Giyiyorum en güzel
en temiz sevdâ giysisini
sen gönlüme girince sevgilim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!