Tilya’nın Nergisi Şiiri - Can Elif

Tilya’nın kalbiydi gülümseyen,
Karlısu köyündeki anım,
Söylesene nergisle gelen ferahlığıydı özlemim,
Nergis narindir toplayıp vazoya koymadan dalında çiçek açmasıydı güzelliği,
Sıcağı sevmez nergis soğuğunda sıcaklığını bulur tıpkı Tilya’nın sabrı gibi sinemdeki özlemim der.
Tilya’nın kalbinde açan senin varlığınla Karlısu köyündeki nergis bahçesiydi.
Nergis olup her kar tanesine güneşim oldun.
Bense her kar tanesinde sükunetini diledim kalbine öfkende sakinlik,
Yine güzel bir sebebin varken mesafelerin,
Ömürde kaç nergis bahçesi var kaç otuz dört yılımda,
En mutlu anılarıma Tilya’nın kalbiyle aklı arasındaki anım gülümsedi
Tilya kalbinin koridorlarındaki özlemle seyyahlığı en mutlusu oldu derim.