Tilya Şiiri - Gül Beyaz

Gözlerinin derinliğinde sıklaşan bir orman,
Köklerinde sönmez bir yangın tutar beni.
Isınmak için eğildikçe biraz daha yanarım,
Tilya; adın, içimde sararan bir yaradır.

Dünya çekirdeğinde saklı koca bir çölde,
Eriyik halde kaynayan farklı bileşenler...
Derinlerde biriken ağır basınç altında,
Yüzeye çıktıkça soğuyan o kızgın öz.

Toprağımda nefes aldıkça içime yerleşen,
Sağaldıkça yeniden açılan bir kabuk gibi—
Sana gelmek, damla damla iyileşmek değil;
Hastalıkta üşümek, sağlıkta aynı köke tırmanmak.