Tevekül kapısı 2 Şiiri - Ömer Tural

Tevekkül Kapısı

Ektim tohumu toprağa, bekledim deryayı,
Emek benden, ihsan O’ndan, sildim dünyayı.
Diken batsa şükrederim, gül açsa hamda,
Bulmuşum her nefeste, o eşsiz manayı.

Önce bağı sıkı tuttum, sonra Hakk’a dayandım,
Gecenin karanlığında, nura uyandım.
Kader dediğin yazıdır, boynum kıldan ince,
Teslimiyet ateşinde, sabırla yandım.

Dal kırılsa ne çıkar, kökü tutan Mevlâ’dır,
Her dertte bir derman var, sonu âlâdır.
"Vekil Allah’tır" diyene, fırtına neyler?
Gönül kalen sağlamsa, dert de bir şifadır.

Çalışmak kul borcudur, netice takdiridir,
Akan suyun menzili, Rabb’in tedbiridir.
Gözyaşını sil de bak, hikmet her zerrede,
Tevekkül dedikleri, müminin tek miridir.

Tural der ki; gayret et, bırakma elden,
Kurtar şu gönlünü tozdan ve selden.
Sırtını Hakk’a ver, korkma kimseden,
Teslim olan geçer, en dar tünelden.

Ömer TURAL

27 Mart 2026