Tespih Şiiri - Hilal Can

Şiir tespihe benzer.
Bir farkla...
Tesbihi çekmek için dizersin.
Şiiriyse çekersin de, dizersin.

Her tanesi bir sabırdır tesbihin,
Her dizesi bir sızı şiirin.
Biri parmak uçlarında çoğalır,
Diğeri kalbin en sessiz yerinde.

Tesbihte eksilen sayıdır,
Şiirde eksilir mi insan?
Her çekişte biraz daha susarsın,
Her dizede biraz daha çoğalırsın.

Tespih, gönülden dökülen tövbenin ritmi,
Bir Hu, bir estağfir.
Şiirse;
Teninin rayihasını çekemeyen yüreğimin karakışı…
Bir ah, bir şiir.

Tesbih avuçta döner,
Şiir ömrün içinde.
Biri zamanı teskin eder,
Diğeri zamanı kanatır.

Belki de bundandır;
Tesbih çekerken huzur aranır,
Şiir yazarken hakikat.
Çünkü ne kokusu unutulur, ne sızısı;
Bir nefes çekersin, o gelir.
Bir mısra yazarsın, o kalır.
Ve sonunda anlarsın...

Tesbihi çekmek için dizersin.
Şiiriyse çektiğin için dizersin.
İkisi de insanı kendine döndürür;
Biri yaklaştırırken Rabbine,
Diğeri eriştirir seni kendi hakikatine!