Teslimiyetin Kıyısında

Allah’tan ne istedimse verilmedi sandım,
Meğer benden alınıyormuş fazlalıklarım.

Sağlık istedim,
Sağlığımdan oldum,
Zamanla sustu bedenim,
Anladım ki Rab’la kalbim konuşsun diyeymiş,

Huzurum kaçtı,
Beşerde aramaktan vazgeçeyim diyeymiş,
Elimdeki her şey avuçlarımı yakarak gitti birer birer;
ben sahip olduğumu sanırken,
Anladım ki emanetmiş her biri.

Aşk sandım dokunmayı,
yalnızlık öğretti,
asıl sevdanın adı anıldığında
kalbin nasıl titrediğini.

Çocuklarımdan uzak düştüm,
Asıl imtihanın en büyüğü buymuş aslında,
Zamanla öğreniyor insan teslimiyet gerekliymiş,
Hayat yarım bıraktı cümlelerimi,
çünkü ben nokta koymayı bilmiyormuşum, bunu da öğrendim.

Şimdi anlıyorum;
Musibetler ceza değilmiş,
Hak’ka yer açmakmış.
Ve insan, hiçliği öğrendiği yerde
gerçekten var oluyormuş.