Teslim Oldum Şiiri - Seyrani Göl

Artık dirençsizim,
bir dalın
göğe değil yere eğilişi gibiyim.

Rüzgâr ne yana eserse
oraya kırılan bir sessizlik taşıyorum.
Ne tutunacak bir dal kaldı içimde
ne de düşmekten korkan bir yanım.

Bazen gecenin en dip saatinde
kalbimin yavaşladığını duyuyorum.
Sanki içimde biri
usulca ışıkları söndürüyor
ve ben karanlığa alışıyorum.

Sözcükler dudaklarımda değil,
içimde çatlayan boşluklarda.
Konuşmak, ne garip bir ihtiyaç;
susmaksa tamamlanmak gibi şimdi.

Bazı yaralar
sesle büyüyor insanın içinde.
Bazı acılar ise
ancak sessizlikte kendi anlamını buluyor.

Bir kuşun kanadında unutuldum sanki,
yarım kalmış bir göçün içinde.
Ne dönüşüm belli
ne de vardığım yer.

Ayna da vazgeçti benden,
gölgem arkasını dönüp gidiyor.
Yüzüm yok artık.

Bir yabancı gibi geçiyorum
kendi gözlerimin önünden.
Kendime değmeden,
kendimi hissetmeden
yaşamayı öğrenmiş gibiyim.
Geçmişe sızan sesler
birer yankı sadece.
İçimi duyan kimse yok,
ben bile kendime sağırım.

Eski günler,
paslı bir kapının ardından konuşuyor şimdi.
Hatırlamak bile yoruyor insanı;
Bazı anılar
ölmez, yalnızca derine gömülürmüş meğer.

Yorgun bir nehir gibiyim artık,
denize varmaktan çok
akmayı unutmuş.
Taşlara çarpa çarpa
sessizleşmiş bir su gibi pelte pelte savruluyorum

Ve yine de bir huzur var burada,
adını bilmediğim,
dokunamadığım;
ama bütün eksiklerimi
örten bir beyazlık gibi.

Sanki kar yağıyor içimin harabelerine.
Sanki bütün kırıklarımın üstü
usulca örtülüyor.
Ne acı tamamen gidiyor
ne de yüzüm tamamen gülüyor.

İşte şimdi
tamamlanıyorum
eksilerek.
Bir mum nasıl ışık olmak için
kendinden vazgeçerse,
ben de yavaş yavaş
kendimi tüketerek çoğalıyorum.

Belki insan dediğin
biraz kaybolunca buluyordur özünü.
Belki de bütün olgunluklar
içten içe çöken duvarların ardından gelir.

Ve ben artık biliyorum:
Her eksiliş bir çöküş değildir.
Bazı yok oluşlar
ruhun en sessiz doğumudur.
S.GÖL