Terazinin Kalbinde Aşkın Varlığı

Terazinin Kalbinde Aşkın Varlığı

Aşk, yalnızca bir duygunun adı değildir;
zamanın en sessiz anında kalbe dokunan,
tüm yorgunlukları susturan
bir varoluş biçimidir.

Güven…
Bir kelimeden fazlasıdır.
Sevdiğinin gözlerine bakarken
orada kendi evini bulmaktır;
bir düşüşte kollarının seni tutacağını
hiç şüphe etmeden bilmektir.
Karanlığın içinde bile
yanında yanacağını hissettiğin
ışığın adıdır güven.

Mutluluk…
Yeryüzünün sıradan sevinçlerine benzemez,
çünkü aşkın içinden doğduğunda
bir tebessümün içine evreni sığdırır.
Dudaklarda kıvrılan küçük bir iz değil,
kalbin bütün yaralarını onaran
sessiz bir şifadır tebessüm.
O tebessümde,
geçmişin bütün kırık aynaları
yeniden ışığa kavuşur.

Ey terazi gönüllü insan,
sen bilirsin dengenin kudretini;
bir yanın sabır, bir yanın özlem,
bir kefende sessizlik, diğerinde fırtına…
Ve senin aşkın,
her şeyi aynı gökyüzünde buluşturan
bir adalet kadar berraktır.

Aşk, varlığını gösterir derinleştikçe;
çünkü hiçbir sığlık taşımaz onu.
Sözler biter, dudaklar susar,
ama kalp her atışında
“buradayım” der.
İşte o an anlaşılır ki,
aşkta güven bir tohumdur,
mutluluk onun filizi,
tebessüm ise çiçek açan dalıdır.

Ve biz iki insan,
tüm korkularımızı aynı denize bırakıp
aynı gökyüzüne aynı duaları fısıldadığımızda
aşk artık yalnızca bizim değil,
bütün bir evrenin hakikati olur.

Çünkü aşk,
ne yalnızlığa benzeyen bir serap,
ne de geçici bir rüzgârdır.
Aşk, güvenle var olur,
mutlulukla büyür,
tebessümle sonsuzluğa karışır.

“Ben sende dengeyi buldum,
sen bende varlığı;
ve bu yüzden tebessümümüz
aşkın en gerçek yüzüdür.”

Mehmet Bildir