Temmuzunda Yazin Şiiri - Seyfi Karaca

Uzun boyluca
Baktım başı sıcaklarla kalabalık temmuzun davranacağı yok
Yan devrilip yatmanın şimdi manası sırası yok dedim, gölgeliğe çektim ikindiyi takıldığı yerden
Esintiyi yola yabana hepicikten
Öyle ya…
Rüzgar kuvvetli eserken sönmekten kurtulsa bile çarçabuk erir biter mum
Hele de umudu ören çile yumakları sökülüp kopunca renk ahenk bağından
Su sancısıyla her işine karamsarlığın köksüz siyahını karıştırarak
Ve böylece molaya sakin tercih meselesi olan yalnızlık, kuru kalabalıklarla kutlanacak iş değil ki
Geçtim duvardaki saatin karşısına
Akrepten dışarda kalan evler kendini kapıya koymasın hatırı sayılır buluşmalara yarasın bari dedim
O ispanyol kamasını durduğu yerde dursun dedim, hiç unutur muyum ıslığımı yanıma aldım
Sevgi erzağını yanıma aldım
Gönül katığı kayıtladım deliden doludan
Bir de serveti mülkü kalbimden ruhsatlı aşka sımsıkı sarıldım, çığnanır mıyım depelenir miyim demeden
Sür gitsinlere efkar vurdum savurdum
Düğümledim
Sarmaladım
Çektim dürdüm büktüm kendime uyar yarar arzuhalden dumanı ateşle kavrulmuş incecik tüten bir zaman
Kızıl katranda müptelasının dilediği kapağı açılmış gazoz gibisine gittim geldim yelin yamacına
Yolun uğruna
Ateşinen dumana
Bu efil harmanda kovanından pırtmış kaçmış pusulası şaşkın arıyı kapısız eşikte gördüm, belli ki kaçak
Henüz kanatları gövdesini taşıyamacak zar zor derecede çil yavrusu
Uçsa konamıyor
Konsa uçamıyor
Doğrulsa dikilse denge bozuk, sarhoşa şaşı, pusulası şeyla, çırpına çırpına yalpalanışına baktım olmuyor
Duramadım eğri büğrü sersefil duruma el attım
Yok
İğneleyip ısırıklamadı cahil cühela kerata, kovanını bulması imkansızı tuttum çiçeklerin gövdesine bıraktım
Ayna gibi her tarafları pırıl pırıl bir ferahlıktı duvarları geçince göğe tırmanan sarmaşık
Sonra akşamı buldu günlerden bir günüyle temmuz , rüzgarın yönü değişti, yıldı yoruldu yol
Adını sen koylardan geceye gövdesi uzayan gölgeler serinledi, kızıl kiremitleri soğudu damların
Çınlayan kulakları
İşitip duymasın sakın yazın

Temmuz/26