Bozkırın kalbinde bir bilge yürür
Elin de kopuzu, dilinde öğüt
Tan yeri ağarırken gölgesi büyür
Korkut Ata derler, ulu bir çınar
Asırların tozunu sinesinde sarar
Şu parkın köşesi garipler yurdu
Dökülen yapraklar halimi sordu
Gelen geçti giden geçti yanımdan
Bir tek hatıralar yanımda durdu
Ne yağmur gizliyor gözyaşlarımı
Senden aldım kalbime bir darbe
Haberler gelir hep acı bir perde
Kelimeler biter, ne söylemek nafile
Gönlüm ağlar, gerçek ağlar yarama.
Zalim felek dönüp de gülmezmiş bana
Gözlerin süte düşen bir kahve gibi
duru ve temiz
Hele Çekince sürmeyi
içine çekip alır götürür beni
Bir kutuya kilitlemiş kalbini
Onsuz yaşamayı sevmiş
Gözyaşlarım neden dinmez
Bu dert benden hiç silinmez
Gözyaşlarım neden dinmez
Bu dert benden hiç silinmez
Öyle bir dert ki dinlenmez
Karanlık çökerken ıssız geceye
Sığındım ismindeki gizli heceye
Gönlümün aynası parlar aşkınla
Yolumu aydınlat, döndür secdeye
Hasbünallah ve ni’mel vekil
Ayrı bir hüzün bu ayrılık
Gidenmi hatalı, kalanmı
Sebep ve sonuçlar aynı
Ama hüzünler aynı
Bilirim, yollarımız şimdi iki ayrı meçhul,
Gitme… diyemedim…
Ama kaldım… sen gidince…
Sokaklar sensiz… gece üzerimde…
Adını sakladım… içimde gizlice…
Konuşamadım… kırılırdım belki…
Beni sana yazan kader... şimdi beni senden siliyor...
Gözlerin düştü yine aklıma bu gece
Bir şarkı gibi çaldın içimde sessizce
Unuttum dedim ama kandırdım kendimi
Adın hâlâ kalbimde en derin hece
Yokluğun ağır gelir gecenin ortasında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!