Geceydi… Sokaklar kimsesizdi
Beyaz bir mutluluktan yola çıkmıştı
bana gelen esmer vadi
Konuştuk… Yine de suskunduk
Soğuk bir kır kahvesiydi yüreğime alevleri düşüren
Ve karemsi görüntülerdi ardı ardına değişen
Hiç farkında değildim beni yakan ateşten
Karanlık bir kentin ışıkları parlıyordu gözlerimde
Bense alev alev titriyordum dört kapının içinde
Konuştuk… Yine de suskunduk
Konuştuk… Ve sustuk
Artık konuşmuyorduk
O geceden bir tek buğulu camlardı aklımda kalan
Başka bir anım yoktu çünkü ben orada değildim o an
Haa… bir de, bir de bir güneş vardı
gece yarısı aynadan gözlerime yansıyan
Hepsi bu.
Gözleri bir ateşti dudakları su
Tesadüftü aslında
Bu hiç yoktu hesapta
Tanımadığım bir kentte çingeneler bayramıydı
Mutluluğun gümüş rengi dokuzuncu parmağıydı
Sonrası…
Sonrası uzun bir sabırdı uzun bir endişe
Ama her şeye rağmen değmişti bu bekleyişe
Dört nefeslik bir odada
Dudağıma uzanan bir yudumluk beyazlıktı
En tutsak anımdı… en yasak yanım
Ne yazık kırılmıştı bulutlara tutunan kanadım
Bütün sesler dinmiş,
bütün gölgeler sönmüş
gün ağarmıştı
Aşkıma tek bir ışık sadık kalmıştı… … …
Kayıt Tarihi : 22.08.2026 12:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!