Tanrının şiiri Şiiri - Ahmet Bilgiç

İsa, çarmıha gerilirken acı dolu gözlerle etrafına bakar; göz kapakları usulca inip kalkar. Nefesi ağırdır, zaman sanki onunla birlikte yavaşlar.
Bir sessizlik çöker kalabalığın üzerine.
Sonra bir ses yükselir, içten ama geç kalmış:
— Söz tamamlanamaz
— Şimdiye kadar çıkarmadığınız ses, şimdi çarmıhta birer çivi.
Kalabalık irkilir. Bir kadın öne çıkar, sesi kırık:
— Biz korktuk…
Arkalardan biri, neredeyse fısıltıyla:
—0p Korku, hakikatin en pahalı bedelidir.
Genç bir adam dayanamaz:
— Peki şimdi ağlamak neyi değiştirir?
Yaşlı bir adam cevap verir, gözleri dolu:
— Hiçbir şeyi… Ama susmanın utancını biraz olsun hafifletir.
Bir başkası çarmıha bakarak konuşur:
— Keşke o gün bir söz söyleseydik…
O anda, sanki zamanın içinden yankılanan bir cevap duyulur:
— Bir söz bazen bir ömrü kurtarır…
— Ama söylenmeyen her söz, bir kaderi mühürler.
Rüzgâr yeniden eser. Kalabalık dağılır.
Ama o cümle, herkesin içinde ağır bir hakikat gibi kalır:
“Geç kalan ses… çoğu zaman bir çividen farksızdır.”