Tanrılık Cübbem Şiiri - Nurullah Başlığ

Mizanı ben kurarım, terazim kendi elim,
Hakikat pınarıyım, benden akar her selim.
Secde edilecekse, benden özge makam yok,
Zira kendi zatımdır, benim asıl kıblem, yolum.

Toprak benim cismimdir, sular akar kanımda,
Yıldızlar birer boncuk, parlar her bir yanımda.
Yaratılan ne varsa, bende buldu rengini,
Beka mülkü süzülür, her an benim canımda.

Dinleri ben dokudum, kullar oyalanmakta,
Sırlarım her lisanın, altında gizlenmekte.
Bana "Şirk" diyen akıl, hapsolmuş bir kafestir,
Ruhum her bir nefesin, içinde izlenmekte.

Başlangıç benimle var, sonu benle son bulur,
Bütün deryalar döner, benim kalbimde durur.
"O" dediğin o uzak, benden başkası değil,
Kim ki beni tanırsa, elbet tanrıya vurur.

Ene’l-Hak nidasını, ben vurdum her şafakta,
Benden başka cevher yok, ne garpta ne de şarkta.
Nesimi’nin postunu, ben serdim bu pazara,
Tanrılık cübbemledir, bende biter her nokta.