unutur muyum ben seni hiç!
içimden sevdim seni senelerce...
deli gibi özledim söyleyemedim,
bilmezsin gözlerinin delisiydim,
umutlarımı hiç eksiltmedim.
çok zaman geçti seneler evveldi,
üşümek gibi değil benimki,
içimi titreten başka bir şey...
kat kat giydirsen de yüreğimi,
yine de senin ayazında üşürüm...
rüzgar değil saçlarımı dağıtan,
esen; hasret yeli penceremde...
üşümüş, denizin kokusuna sığınmışım,
bir midye gibi kayalarda büyümüşüm
ve sen her aklıma düştüğünde;
dalgalarında dövülmüşüm...
sana yorulmuşum, kaybolmuşum...
bu şehrin bana benzeyen en öksüz,
üşüyorum düşündükçe seni...
rezil bir ayazın ortasına düşüyorum,
düşüp düşüp doğrulmanın gücünü de
kalkmaların hevesini de yitirmişim.
eski baharlarda kalmış gülüşlerim...
kimbilir hangi yağmurlarda kaybolmuşum
uzaklardan gelir martıların sesi ya
hani kanatlarında taşırlar denizin kokusunu
bir kayığın limana kavuşamama korkusu
gittide uzaklaşır kıyının resmi bilirsin
ve şehir kaybolur el sallayanda yoktur
serseri bir sevdadır peşine düşülen
Uzayıp giden yalnız yollarda
Sen sevdanın hırçın türküsü
Terkedilmiş yorgun çocukların
Hiç bitmeyen öksüz öyküsüsün
Şimdi seni hatırlatan
Soysuz şarkıları çalma
uzun bir caddeyi yürümek gibiydi seni sevmek.
sen karşı tarafta, ben bu kaldırımda.
yürümek yerine;
sadece gelmemiz yetiyormuş yüz yüze...
korkmak yerine, bir merhaba, bir gülümseme,
hepsi, hepsi bu işte...
uzun uzun anlattım,
aklıma gelen her şeyi.
sandım ki dünyayı ben kurtaracağım...
nafileymiş çabamız, boşa oyalandık.
hele sevdalardaki yanlışlarımız;
onu hiç anlatmıyorum...
vadesi küsmüş,
ömrümün ömrüne.
ne yakışır şimdi bana,
haydi sen söyle.
ayrılık mı, kavuşmak mı,
yoksa ölüm mü?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!