Tanıdık Sızım Şiiri - Sadık Kocabaş

Sen gittin, dünya yerinde kaldı sanıyor herkes.
Oysa hiçbir şey yerinde değil artık.
Masanın üstü aynı, pencere aynı, sokak aynı belki
ama ben değilim.
Bir şey eksildi benden
adı konulamayan, sesi duyulmayan
ama her gün yokluğu biraz daha artan bir şey.

Başlarda bu kadar koyacağını düşünemedim geçer sandım.
Neye sayarsan say!
İnsan kendine çok şey söylüyor ayrılığın ilk zamanları;
alışırsın diyorsun,
zaman alır diyorsun,
bir sabah uyanırsın da içindeki ağırlık dağılmış olur sanıyorsun.
Olmuyor.
Meğer bazı gidişler kapıdan çıkıp gitmiyor,
kalbin içinde oturup kalıyormuş.

Gün boyu seni düşünmemeye uğraşıyorum.
Kendime işler buluyorum,
seslere karışıyorum, kalabalıklara giriyorum,
başka şeylerden söz açıyorum, başka şeylere bakıyorum.
Ama insanın içi, aklını kandırdığı kadar kolay susmuyor.
Tam unuttum sandığım yerde
bir koku, bir kelime, bir akşamüstü ışığı
gelip seni bırakıyor önüme.
Ben yine aynı yerden kırılıyorum.

En çok akşamları büyüyor yokluğun.
Gün çekilince, ortalık tenhalaşınca,
herkes kendi hayatına dönünce
ben kendi içimde sana kalıyorum.
Sanki içimde kapanmayan bir oda var
ve ben her gece dönüp dolaşıp
aynı kapının önünde duruyorum.
Açamıyorum.
Geçemiyorum.
Yıkamıyorum da.

Sana dair ne varsa silmeye çalışmadım artık.
Çünkü anladım;
bazı insanlar unutulmaz oldukları için değil,
insanın içine karıştıkları için kalıyor.
Seni hatırlamak için bir sebep aramıyorum ben,
çünkü zaten unuttuğum bir an olmuyor.
Adın bazen aklıma gelmiyor belki
ama eksikliğin hep orada duruyor.

İnsan sevdiği gidince ağlamıyor yalnızca;
bir tarafı yarım çalışmaya başlıyor.
Gülüyor mesela ama tam değil,
konuşuyor ama içinde bir cümle eksik,
yaşıyor ama sanki kendine biraz uzaktan.
Ben senden sonra bunu öğrendim:
özlemek, birini düşünmekten çok
onsuz kalmaya bir türlü alışamamakmış.

Şimdi senden geriye bende
bir dönüş umudu değil,
geçmeyen bir boşluk kaldı.
Ne doldurabiliyorum,
ne de olduğu gibi bırakabiliyorum.
Taşıyorum işte.
İnsan bazen en ağır yükünü
kimse görmesin diye kalbinin içinde taşırmış.

Ve kim ne sanırsa sansın,
ben en çok bunu yoruldum:
gündüz başka biri gibi durup
gece kendime dönünce
sana yenilmekten.
Her defasında yeniden,
her defasında sanki ilk kez oluyormuş gibi
aynı yerimden eksilmekten.