Talanın Ateşi Şiiri - Kasım Kobakçı

Feryatlar yükseldi, viran haneden,
Ufku sardı birden, kara dumanlar.
Hüzünle ıslandı, kuruyan tenler,
Fermanlar yazıldı, zalim elinden,
Vicdanı çürüten, o kör emirler,
Yıkıldı temeller, çöktü zamanlar.
*
Toprağı işleyen, nasırlı eller,
Hakkını ararken, susturuldu hep.
Emeği gasp eden, gaddar vekiller,
Bağrına taş bastı, garip gönüller,
Sarayda zevk sürer, başa geçenler,
Tükeniş başladı, kalmadı meşrep.
*
Aşımız çalındı sofralarımızdan,
Gençler gönderildi, yaban ellere.
Yabancı beylerin, o hırsı için,
Düştük biz, amansız kanlı sellere.
*
Ganimet uğruna, yandı şehirler,
Kılıçlar bilendi, kinler kusuldu.
Mabedin kapısı, tekmeyle indi,
Masumun nefesi, korkuyla sindi,
Altınlar, gümüşler, denklere bindi,
Merhamet duygusu, orda asıldı.
*
Geride kalanlar, küle dönüştü,
Baykuşlar tünedi, viranelere.
Tarihin sayfası, utançla doldu,
Gül benzi solanlar, sarardı soldu,
Vahşetin bedeli, çok ağır oldu,
Ağıtlar karıştı efsanelere.
*
Doymadı gözleri mülke, servete,
Sınırlar aşıldı, harp etmek için.
Dünyayı dar etti, insanoğluna,
Bir avuç toprağı, zapt etmek için.
*
Uykudan uyanmaz, gaflet ehli hiç,
Kan ile beslenir, çarkın dişlisi.
Mazlumun ahı da, yerde kalır mı?
Zorbanın yaptığı, kârı olur mu?
Adalet bir gün, yerini bulur mu?
Bilinmez dünyanın, bu zor gidişi.
*
Talanın ateşi, sönecek bir gün,
Hesaplar sorulur, mahşer yerinde.
Tahtları yıkılır, taçlar devrilir,
Gerçekler ortaya, mutlak serilir,
Hakkın divanında, hüküm verilir,
Yazılır suçları, defterlerinde.