Takvim Sadece Sayıları Söyler

Tarih Arasında Kalan İnsan

Hep deriz ya,
son kullanma tarihi geçmiş bir şey gibi
unutulur bazı günler,
oysa insanın da bir vakti vardır
sessizce dolan,
fark edilmeden tükenen.

Bitmez sandığımız ne varsa
bir gün ansızın son durakta iner,
biz bakarken başka yöne,
geçip giden bir günün ardından
gerçek,
takvim yapraklarının arasından sızar.

Takvim sadece sayıları söyler,
ama kalbin bildiği başka bir şey vardır:
her rakamın içinde eksilen bir nefes,
her günün içinde
adı konmamış bir veda saklıdır.

İnsanın bir doğum tarihi vardır,
bir de içimize saplanan o sessiz tarih ölüm dediğimiz.
Sevdiklerimizin gidişiyle öğreniriz
zamanın ne kadar keskin olduğunu,
yürekten kopan bir parçayla.

Ölümle teslim olur insan,
itiraf etmediği gerçeklere,
sormadığı soruların
cevabını duymadan gider çoğu.
Oysa hayat,
sorgulanmamış bir cümle gibi yarım kalır.

Bahar kokulu günlerde bile
veda gizlidir rüzgârın içinde,
en soğuk gecelerde ise
bir sıcaklık gibi ansızın çekilir hayat.
Koparılmasın dediklerimiz,
bir bir düşer zamanın avuçlarından.

Ve biz,
yanarak öğreniriz gidişleri,
her ayrılık biraz daha eksiltir içimizi,
her eksiliş biraz daha yakar.

Sonra bir gün anlarız:
ne tutabildik zamanı,
ne de saklayabildik sevdiklerimizi.
Geriye sadece
içimizde yanmaya devam eden
adı konmamış bir tarih kalır.
21.04.2026
~ Gülay Özdemir ~