Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Mazime kara bir duvar ördüler
Yaşar iken beni Kabre gömdüler
Ayırdılar! Acımadan Kara kediler
Bundan böyle yüzüm gülmez sultanım

Kendin bilmez! Kendileri karalar

HOŞGELDİN AŞKIM

Sendeki dertlerin Âlâsı bende
Yalandan gülerim bazı gülsem de
Yar diye yalvardım hani nerede
Ben sevda dağını aşıp da geldim

ATAM’A NASIL ANLATSAM

Anlatamam kendim etmem ifade
Kalmamış içimde huzur irade
Zehir sunuluyor bizlere bade!
Hazmetmiyor içim nasıl anlatsam

A Yaralı Bir Kuş

Yolunmuş kanatları
Sekerek atlıyordu
Yanından arabalar
Çok hızlı geçiyordu

Bahçenize girdim vakit geç idi
Çiçekler salmıştı kokularını
Sessizce sinmişler seda yok idi
Okşadım sen gibi yapraklarını

Sensiz üzgün gibi halleri vardı

Hırçın esti Poyraz gene sen gibi
Kırıp geçti yeşil genç dallarımı
Bu muydu kalbimin senden nasibi
Acınacak yaptın tüm hallarımı

Dönülmez yollara gittin yel gibi

BİLENE ALLAH’IN SEVGİSİ İNSAN SEVGİSİDİR

Bir koltuğa ancak bir karpuz sığar
Bir daha alırsan hepsi kırılır
Gönül’e bir gerçek sevgili yeter
İkincisi olmaz yürek kaybolur

Bir kara buluttur dolaşır durur
Yağmayı bilemez gitmek bilemez
Haksızları korur haklıyı vurur
Adaleti hakkı bakıp göremez

Firavunun hükmü sürmedi bitti

Yetmedi mi sana bunca çektiğim
Beni gül yüzüne hasret ettiğin
O sen değil sanki sözler verdiğin
Daha ne dilersin ben ne yapayım?

Verdiğin dert keder yetmez mi sana

Namaza gelene kadar!
Daha neler? Var!
Yalan söylemeyecek dilin
Harama uzanmayacak elin
Bakmayacak kötü gözlerin
Temiz olacak için ölene kadar