İnsanı öldüren kalp atışlarının sessizliğe gömülmesi değilde, içindeki çığlıklarının duyulmamasıdır, ölüm bir insana bir kere gelir fakat provasını onlarca kez yaptırır.
Ölmek bilinen üzere toprak altına girmek değil, artık hayattan bişey alamamakdır insanlardan bir parça sevgi bulamamaktır. Tebessüm yüz kaslarının harekete geçmesi değildir, kalbe dokunan bir parça huzurdur. Acı çekmek her insana yakışmaz, çünkü kimisi kaldıramaz, acı çekmek onu belli etmeden, ağlayan kahkahaları dışarıya vurmaktır.
Mesele keşke kahkahalar olsaydı gülücükler saçardı her yanım, atılan her kahkaha gerçek olsaydı, hüzün diyarı olmazdı dünyalarım. Benim ütopyam hüzün diyarı, kana bulanmış kahkahaların mekanı. Şimdi inziva vakti, hayatın aldıklarını geri isteme, içime damlayan kan çeşmesini söküp atma vakti. Şimdi sıra sessiz olma vakti içimde büyüyen çığlıklara inat sükunet saati.
Yıllardır bir rüya görmekteyim
Yedi saniye bilimsel olarak
Bana sorarsan ömürce...
Karanlık, puslu bir sokağa atıyorlar sanki beni
Kaçıyorum sokak sokak
Köşe başlarında soluklanıyorum
Adam bir hışımla arkasını döndü,
nefret saçan gözlerini, acılara bulanmış duvara doğru dikti
Öc alırcasına bağırdı
Çığlıklarıyla tokatlıyordu duvarı
Bir an duraksadı ve diğer duvara döndü
Bir vaveyla koptu, canı olsaydı çıkardı oracıkta duvarın
İnatlaşıyorum geceyle güneşim sensin diye
Ondan farketmez gece
Benim saatim her an sen geçe
Gün bitiyor da sensiz geçmiyor gece
Karaya vurmuş balık misaliyim
Seni en iyi ben bilirim
Ayaklarını sürüdüğün yollardan , gülüşmelerini saçtığın sokaklardan .
Rüzgar getirir her akşam bana selamını, saçlarının kokusuna katarak.
Ben her akşam yıldızlardan dinlerim seni
Kimi zaman kuşlar fısıldar çiçeklerini nereye döktüğünü
Seni en iyi ben bilirim
Sensiz yamanım karanlık girdaplarda
Dudaklarımda mühür konuşamıyorum sana
Sâfderun halin kilitledi beni sana
Sermest haldeyim sensiz anlarda
Kelimelerimde saklı çığlıklarım mülhemsin bana
İnsan sevmekten utanır mı hiç?
Utanılacak okadar şey varken nedir bu sevgiye yüklenen suç.
İnsan sevmeli ; bazen bir ağacı, kuşları, kendini...
sevebilecek bir yüreği varsa sevmeli,
heba etmemeli içinde yeşeren o sevgiyi.
Ben bu hakkımı sende kullandım.
Sevmeliyiz,
Hep birlikte, birbirimizi
İlgiden yormalıyız aşklarımızı
Nefretleri gömmeliyiz toprağa,
Ve Üstünde sevda Türküleri söyleyerek zıplamalıyız, güneşe uzanırcasına.
Üç gündü üç adımda bitti
Güldük, eğlendik ömür yitti
Basamaklarını ağır ağır çıktı
Tam 79 basamak çıktı, yoruldu
Geçtiği yollardan misk kokuları yükseldi
Zamana kök salmış bir ağacın gövdesiydi
Vakitsizliğin kurbanı oldum
Başım desen bir sermest ülkesi
Yaşam parmaklarında
Can suyum dudaklarında
Sen gayri bir dünya, ben yokluğun başında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!