Taburcu Edilmeyen Kalp Şiiri - Serpil Koçar

Taburcu Edilmeyen Kalp

Narkoz verdin gözlerime,
Acı hissetmeyeyim diye değil,
Sana düşerken
Kendimi savunamayayım diye.

Neşter gibi kestin suskunluğumu,
En derin yerimden
Adı konmamış korkularımın
Tam ortasından.

Kalbim ameliyathanede kaldı o gece,
Işıklar üstümde, ellerin titremiyor
Ama ben çoktan kan kaybediyorum
sana.

Kırmızı reçeteye yazdın adımı,
Günde üç kez özlem,
Aç karnına bekleyiş.
Yan etkileri ağırmış sevmenin,
Uykusuzluk, çarpıntı, bir de ansızın gelen
Sesine bağımlılık.

Yeşil reçeteye sakladın vedayı,
kontrollü verilmesi gerekiyormuş
Alışkanlık yapmasın diye.
Oysa sen
Doz aşımıydın bana.
Şimdi içimde steril bir yalnızlık,
Dikiş izlerim görünmüyor
Ama sızlıyor.

Doktorum sensin hâlâ
Ve tek çarem yine sen.
Yoğun bakımda bekliyor umut,
Monitörde adın atıyor ritim ritim.
Her düşüşte bir anons geçiliyor içimde:
Hasta kritik, sevda ilerliyor.
Serum askısında asılı kaldı zaman,
Damla damla akıyor geceler.

Bir hemşire gibi dolaşıyor hatıraların,
Saat başı ateşimi ölçüyor,
Hep yüksek çıkıyorum sana.
Taburcu etmiyor kalbim bu hikâyeyi,
Raporlar yalan, iyileşmedim ki ben.
İmza atsam da altına vedanın
Kaşe vuruyor kader
Bu aşk kronik.

Bir sabah kapım çaldı ansızın,
Üzerinde beyaz bir önlük değil,
Çiçek kokusu vardı ellerinde.
Operasyon bitti, dedin,
Artık kalbin bana emanet değil, benimle.

Dikişlerimi sökmedin, izlerimi sevdin.
Ağrılarımın üzerine avuçlarını koyup
Nabzımı kendi nabzına bağladın.

Kırmızı reçeteler yırtıldı o gün,
Yeşil dosyalar kapandı.
Adımızı birlikte yazdık yeni bir kağıda:
Günde ömür boyu, birbirimize.

Şimdi aşk
Narkozsuz, neştersiz, kanamasız
Ama hâlâ
Kalbimin tam ortasında.