Bulanık akan suda gece dilsiz ve sağır,
Mürekkep balçık olmuş sızıyor ağır ağır.
Yutulur ışık dipte o duruluk kaybolur,
Hakikat aranırken zihin hırçın yorulur.
O gri dalgalar da harfleri boğar suda,
Felsefe pusu kurmuş bekliyor bu uykuda.
Thales’in o ilk taşı dibi altüst eyledi,
Suyu bulandıranlar yeni bir söz söyledi.
Yüzeyde köpük köpük kaynıyor eski yalan,
Tortunun arasında izdir sadece kalan.
Herakleitos nehre zehir kattı eliyle,
Akış yönünü çizdi o bükülmez diliyle.
Duru bir göl istemez bu asra gelen akıl,
Mermerlerin bağrına saplanmalı bu çakıl.
Bulanıklık içinde parlar aniden anlam,
Eksik olan ne varsa burada olur tamam.
Ulu Platon'un izi suya düşer simsiyah,
İdealar evreni çeker derinden bir ah.
Kirlenmeden bilinmez derinliğin o özü,
Bulanık su bitirir sahte olan her sözü.
Kurgu masası batmış bu çamurlu nehire,
Nietzsche neşter vurur sudaki o zehire.
Kafiyeler peş peşe kelepçelenir katı,
Bu bulanık nehirde boğarız o ilk atı.
Derrida’nın kalemi yazıyı suya yazar,
Bulanık akıntılar anlama mezar kazar.
Kelimeler çürüyor bu tekinsiz girdapta,
Hakikat gizli kaldı en son açılan bapta.
Dibi görünmez suyun girdabına kapıldık,
Berraklığı öldürüp bu çamura katıldık.
Şimdi bütün dizeler gridir mısra duman,
Suyu bulandıranlar vermez kimseye aman.
ENGİN TOPKAN (16.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 16.08.2026 13:24:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
