Susturuyorum Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bazı insanlara yaklaşmak
bir mabedin en yasak kapısına çıplak ayakla yürümeye benzer.

Ne dua etmeye hakkın vardır
ne de geri dönmeye.

Ben sana biraz böyle geldim.

Sanki dünya sana aitmiş de
ben yanlışlıkla senin semtine düşmüş
adı silinmiş bir sürgün gibi dolaştım çevrende.

Bakışlarının etrafında
girilmez levhaları vardı.
Ben yine de
içimdeki o uslanmaz harabeyle
senin iklimine sızmaya çalıştım.

Halbuki bazı kalpler
fethedilmek için değil
uzaktan hayran olunup susulmak için yaratılırmış.

Bunu geç öğrendim.

Şimdi anlıyorum;
insan bazen birine dokunmaz da
onun etrafında yanar yalnızca.

Ben senin çevrende dönen
adı unutulmuş bir seyyareydim.
Ne yaklaşabilecek kadar cesur
ne vazgeçecek kadar huzurlu.

Dilimin altında sakladığım her cümle
yasaklı bir ayin gibiydi.
Adını içimden geçirirken bile
sanki göğün bir yerinde
melekler yüzünü çeviriyordu.

Çünkü seni sevmek
normal bir felaket değildi.

Bu biraz
kendi göğsünde sürgün yaşamaya benziyordu.

Ben sana her yaklaştığımda
içimde eski imparatorluklar yıkıldı.
Sessizliğin bile
bir ferman ağırlığında iniyordu üzerime.

O yüzden artık anlıyorum;
bazı insanlar sevilmez,
bazı insanlar insanın içinde
uğruna konuşulmayacak kadar büyür.

Ve ben
sana dair ne söylediysem
eksik söyledim.

Çünkü insan
en büyük hissini anlatırken değil
saklarken parçalanır.

Bir gece
kahve fincanının dibinde kalan o karanlığa uzun uzun baktım.
Telvede sen vardın.
Geç kalmış ihtimaller,
yarım bırakılmış işaretler,
geri dönmeyen bakışlar vardı.

Anladım ki kader
bazen bağırarak değil
ufacık suskunluklarla değişiyormuş.

Şimdi inzivaya benzeyen bir ruh hâlinde yaşıyorum.
Kimse bilmiyor.

Kalabalıkların ortasında bile
içimde terk edilmiş bir rasathane taşıyorum.
Bütün yıldızlar sönmüş.
Göğe her baktığımda
senin yokluğun çarpıyor gözlerime.

Ve insanın içindeki en büyük cinnet
kavuşamamak değilmiş meğer.

Kendini,
bir başkasının dünyasında
fazlalık gibi hissetmesiymiş.

Ben sana ait hiçbir şeyi çalamadım.
Bir gönül bile alamadım belki.
Ama inan,
kendimden çok şey eksilttim.

Şimdi geriye
delilerin yarım bıraktığı şiirler kaldı içimde.
Mürekkebi geceyle karışmış,
kenarları keder kokan sayfalar…

Ben artık aşkı değil,
aşkın insanda bıraktığı o uhrevî yıkımı taşıyorum.

Ve bazı geceler
adını anmamak için
bütün kelimeleri susturuyorum.