Sustukça Şiiri - Mert Ali Bedel

Bu gece kendi içimden atladım
Kendimi kendimden attım
Vardığım her yere sürüklemişim sırtımda onu
Ne yaptım, ne ettim, neye kandım
İnfilak sözler kaldı heybemde
Düşerken tutunduğum dallara baktım
Ne gözlerde yaş olup akmışım
Neye inanmış, neye yanmışım
Döndüğüm yere ev demişim
Nasılsa hep eve dönermiş insan
Her şeyi bir bir aklıma iliklemişim
İnsan kendi boşluğunda dönüp dururmuş, geç anladım
Geç anladım sözler yalan, gözler gerçek değilmiş
Sonra ağzımı kapattı bir el, sustum
Düşerken sustum
Yaşarken sustum
Severken sustum
Sustukça susarmış insan
Geç anladım
Düştüğüm yeri gördüm sonra
Ne garip, bu hızla gözlerine çakılacak olmam
Sevdiğim her şeye isyan ettim
İsyan ettim mutluluğa
Bir şarkı çınladı kulaklarımda
Düşmek nasıl da sonsuz
Yaşamak nasıl da acı
Hatırladım hatıraları
Hataları
Yüzünün hatlarını
Hangi söz tutulmuş ki ellerin kadar
Ve insan ancak ve ancak bir yere ait olmak için yaşar
Düşüyordum son sürat
Sona gidiyordum
Gecenin karanlığına sarıldım
Eller çekildi ağzımdan
Gözlerimi bağladı bu sefer
Hayret
Sanki yeterince kör değilmişim
Sanki
Saçların uzandı ömrüme
Yüzün belirdi ki “yüzün demiyordum artık”
Nasıl da şaşırmışım yaşarken
Oysa ne kadar basitmiş her şey
Eller kulaklarıma giderken tuttum onları
Düşmekte olanın duyduğunu
Sustursun istemedim
İstemedim kendi boşluğumdan atlamayı
Atılmayı
Son kez baktım yukarıya ve kabullendim
Affettim
Belki sana çok şey atfettim
Düştüğüm yere, düşüncelerime ve düşürdüklerime…