Suskunluk Anı Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık örtüsü, sessizce örter,
Gölgeye sarılan, suçluyu bekler,
Hangi firariyi, basmış bağrına,
Suskunluk anında, artmış gölgeler.
*
Kötü niyetliye, sığınak olup,
Lekeli tenleri, kuytuya atıp,
Tuzak kazanların, tutup sırrını,
Zifiri karanlıkta, sessiz durup.
*
Acılar silinir, siyah boşlukta,
Ağır yalpalamak, biter ufukta,
Düşlere dalarak, kanmış rüyaya,
Sevgimin hayali, kalbimle aşkta.
*
Siyah ufukların, dili çözülmez,
Kapkara atlasın, rengi seçilmez,
Kuytu köşelerde, asiller susmuş,
Sessiz sokaklarda, adımlar yetmez.
*
Zalim pusulara, kucak açarlar,
Suçlu nefeslerle, gölge yaparlar,
Oyun yapanlara, olurlar yoldaş,
Bütün olanları, sessiz yutarlar.
*
Hüzünler dağılır, örtü altında,
Zorlu uğraşmalar, biter yakında,
Tatlı hülyalarla, uyuşmuş zihin,
Yarimin şefkati, benim ruhumda.