Suskun tanık Şiiri - Dağlar Özügüç

Suskun tanık

Ne vakit içime eğilsem

Kırık aynalar karartıyor yüzümü

Her parçasında başka bir pişmanlık,

Başka bir eksiliş duruyor.
Sonra usulca çekiliyor gece,

Yıldızlar birer suskun tanık 

Anlıyorum;

Işık önce insanın içinden doğuyor,

Sonra düşüyor dünyanın üzerine.
Artık ne rüzgâra kırgınım

Ne de yolların bitmez yalnızlığına.

Her kaybediş,

Bir hakikatin kapısını aralamakmış meğer.
Yüreğim,küllerinden utanan
Harlanmış kor ateş gibi,
Ocağında göğü kızartıyor
Biliyorum bu artık son bekleyiş