Şuride/2 Şiiri - Önder Özkaran

Sen ki, şu canın viranında uyandın
Doğmayan bir güneşin sabahında uyandın

Yıkıldı dam, çöktü hayal-i maksudu,
Sakamet şehrinin harabında uyandın

Kokardı lakin, bin şevk ile güller
Sen, kurumuş toprağın susuzluğunda uyandın

Kıyama durdu da mahlukat Makam-ı İbrahim' e
Sen ki muayyen bir zamanın haramında uyandın

Göçtü, bu ilden gönlü zengin pervaneler
Sen ki şimdi bi-varenin diyarında uyandın

Okşamaz ki başını bir bad-ı saba eser de
Sen ki mecnunun en çetin boranında uyandın

Elbet görür aşıklar da bir gün asude' yi
Lakin sen, bir amanın bakışlarında uyandın

Enbiya olsaydı şimdi, işlerdi ruhuna incileri
sen ki, en büyük müznibin nakışında uyandın

Hakkındı elbet senin de gül çehrende tebessüm
Lakin sen, hicran buketinin yaprağında uyandın

Uyudun, yıllarca Şuride' nin aşk-ı suzanında,
Sen ki şimdi, bir divanenin mısrasında uyandın