Sürgün Şiiri - Arif Kartal

Ben,
Çamurda oynayan çocuklar gibi özgür olmaya,
Ana sillesinden yoksun bir yaşam sürmeye muhtaç,
Sen,
Anamın vurduğu sille kadar hakikat,
Ben,
Mutluluktan sabıkalı,
Göğüs kafesinde mahkum,
Sen,
Dağların bütün ihtişamını unutturan ak ceylan,
Esaretten bi-haber,
Ben,
Habeş çekirdeği gözlerinden,
Tavşanı hasete düşüren burnundan,
Altın damarı saç telinden,
Sürgün...