Sürgün. Şiiri - Serdar Tunçluer

Karanlığa kadar bekle,
Gece seni yakalayacak ilk çınarın gölgesinde
Dağıt saçlarını…
Rüzgarı sindir içine…
Hür kalsın benliğin,
Sonra kuzeye döndür gözlerini…
Tepeye bak !
Bir kartal göreceksin mor tepelerin akşamlığı üzerinde,
Geliyor…geliyor…geliyor diyeceksin.

İklimler hükmedemez bana,
Esir alamaz şerefsizlerin sözleri,
Ne asırlar geçtim yeryüzü doğmamıştı daha,
Bir bakirdi arz dediğin
Bir oğlandı Nebula,
Sonra sen doğdun,
Dünya koydular adını
O kadar güzeldin ki hükmü yok renklerinle
Kandırdın… kanması normaldi Adem dediğin,
Havvadan vakit yoktu algılaması belleğin,
Sürgündü………!
İşte buydu hasret dediğin,
Buluştular!
Asırlarca seviştiler ,
Sonra oluştu gebelik gereğin…
Doğdun!
İnsandı doğan bebeğin…
Sadece insandı!
Bu kadar.

Ne gerek bir fazlasına, nasıl olsa biliyorsunuz ya her şeyi sözüm ona.