Süreyya (okul bahçesinde nöbet)

Okul bahçesinde nöbet tutan Süreyya…
Hazan sonunun o kırık sarısı dokunuyor yüzüne,
sanki rüzgâr, öğleden kalan bir hüzünle
Önlüğünün yakasında geziniyor.
Biraz soğuk mu ne?
Avuçlarına üşüyen sessizliği alıp
kantinin sıcak çayında eritmek ister gibi,
dumanı yükselen bir bardakta
hayatın telaşını ısıtmak ister insan.

Ve öğrencilerin sesi…
Koşuşturan ayaklara karışan
bir kuş cıvıltısı gibi ince,
soğuğu yarıp geçen sıcak bir nefes.
Süreyya nöbetinde yalnız değil aslında—
çay kokusu, umut,
karın yaklaşan sessizliği
ve çocukların neşesi
aynı anda dokunuyor kalbine.
Belki birkaç güne kar yağacak…
Gökyüzünün ağırlaşan bakışı
çoktan haberini fısıldıyor;
Süreyya’nın duruşunda
o ilk karın huzurlu telaşı var.