Sultanın Ağıdı Şiiri - Nimet Öner

KIRMIZILI KADININ AĞIDI

Sana deli dediler
Kimse, hangi acının insanın aklını usul usul kemirdiğini sormadı.
Sana güldüler.
Oysa sen, gülmeyi çoktan unutmuş bir ömrün artık sadece yüzünü boyuyordun.
Kim bilir,
Belki gençliğinde bir çiçeği sever gibi sevdin bir adamı.
Belki adını yazdın duymayan rüzgârlara.
Belki bekle dedin.
Belki geleceğim dedi.
Sonra insanlar geldi.
Sevdayı böldüler.
Kalbini susturdular.
Ve seni, sevmediğin bir kaderin kapısına bıraktılar.
O kapının ardında ne kadar gece vardı bilmiyorum.
Ne kadar korku.
Ne kadar sessizlik.
Ne kadar gözyaşı.
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey,
Bir kadın, bir günde yıkılmaz.
Her hakaret, duvarından bir taş düşürür.
Her tokat, yüzünden önce ruhunda morluk bırakır.
Her aşağılanma, içindeki çocuğu biraz daha yetim bırakır.
Gün gelir,
Aynaya bakan kadın, kendini değil, yaralarını görmeye başlar.
İşte o gün,
Elini kırmızıya uzattın.
Belki yanağına sürdüğün bir allık değildi.
Belki insanların görmesini istemediğin gecelerin rengiydi.
Belki morluğu kapatıyordun.
Belki korkuyu.
Belki utancı.
Belki de hiç kimsenin duymadığı çığlığını.
Bilmiyorum.
Kimse de bilmiyor.
Şunu biliyorum ki,
Hiç bir kadın, durup dururken kendini acının rengine boyamaz.
Sonra sokaklar seni tanıdı.
Telefonlar seni çekti.
Videoların dolaştı.
Milyonlar seni izledi.
Fakat hiç kimse gözlerinin içine bakıp,
Yoruldun değil mi?
diye sormadı
Kaç kişi elini tuttu
Kaç kişi seni anladı.
Bir insanın garipliğine gülmeden önce, onu bu hâle getiren hayatı düşünmediler.
Bazen bir ömür, tek bir yumrukla değil
binlerce suskunlukla parçalanır.
Bugün yanağındaki kırmızıyı değil,
yıllardır kanayan bir kalbi gördüm.
Bugün, saçındaki rengi değil,
yarım bırakılmış bir genç kızın hayallerini gördüm.
Bugün, bir kadının değil,
insanlığın aynasını gördüm.
Ve o aynada hepimiz biraz eksiktik.
Hepimiz biraz suçluyduk.
Bir kadın, yardım çığlığını kırmızıya boyamak zorunda kaldıysa,
sadece o kaybetmez
İnsanlık da kaybetmiştir.
Rabbim
Hiçbir kadının sevdiğini elinden almasın
Hiçbir kız çocuğunun gülüşü korkuya emanet edilmesin.
Hiçbir ev, bir kadının mezarına dönüşmesin.
Hiçbir kadın,
acılarını saklamak için,
yüzünü,
hayatını, boyamak zorunda kalmasın.

Azra Nimet Öner