Sultan Süleymanın Hürremi

Öfkenin kıyısına uğramadan,
Nefretin tozuna bulaşmadan;
Birbirini incitmeden, sadece yolların ikiye bölündüğü
O uğursuz bir kavşakta bıraktık biz aşkı.
Ne ben gitmeyi istedim, ne sen bitmeye razı oldun;
Ama kalem kırıldı, mürekkep kurudu,
Filmin sonunda ben gittim, sen bittin;

Biz ikimiz, tek bir bedende iki ceset olduk.
​Oysa yazgımızın senaristini bulsam,
Tam iki kaşının arasından vurup,
Tüm replikleri silmek isterdim.
Yere göğe sığdıramadığımız o koca sevda,
Şimdi bir takı kutusuna mahkûm;
Ne zaman kapağını aralasam,
Zaman, parmak uçlarımdan sızan kan gibi,
Koyulaşıp dökülüyor beyaz sayfalara.
Şiir sanıyor okuyan herkes.

​Kalbimde bir orman gibi filizlenen o aşk;
Kendi kendine, kimsesizce öldü.
Ve ben...
Ben, o cenazenin başında bir heykel gibi durdum,
Parmağımın ucunu bile oynatamadım.
Dilim, pusulası şaşmış bir gemi gibi her yöne döndü de,
Bir kez olsun "Gitme,seni affettim" diyemedi.

​Şimdi söyle, hangi yabancı bahçede açıyor yüzün?
Benim yüreğimin Sultan Süleymanıydın sen,
Tahtı bende, hükmü bende, ihtişamı bende olan...
Başka bir yüreğin eşiğinde sığıntı olmayı,
O soylu ruhun nasıl kabul etti?
Söyle, o yeni limanların sakinleri,
Tuttu mu elini benim kadar sıcak?
Yandı mı tenin, benim kadar sevdalı bir ateşte?
​Yoksa sen de benim gibi,
Kendi krallığını yıkıp,
Bir enkazın üzerinde taçsız mı geziyorsun?
Biz bittik;
Bir kitabın son sayfası gibi,
Ama cümleler hâlâ kanıyor.

Bir şeyler hala kıpırdıyor içimde
Duvarlarda gölgelerin yok belki ama
Yüreğimi zorluyor varlığın
Bir iyiki umut ederken senden
Koca bir keşkeye gömmek hasretini
Çok zor geliyor eli kalemden başka bıçak bilmeyen paraklarıma
Dilimde intihara meyilli bütün kelimeler
Atıyor kendini dudaklarımdan da bir sana elimi uzatıp gel terin karışsın terime diyemiyorum.

Ama biliyorum birgün çözülecek dilimin tüm bağcıkları,
Ve sana gel diyecek dilim
Şunu unutma sevgilim
Senin yüreğin çok cariye görsede,
Benim yüreğimin bir Sultan süleymanı daha olmayacak.
Çünkü o yüreğin tek hürremi benim
Ben.
17.08.2026 18:28