Sükut Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûftade

Sessizce sevdim seni,
kimse bilmedi,
adın gözlerimde kaldı,
dilimden düşmedi ama söylenmedi.
İsterken yük olmadım kimseye,
sevmek buydu bende:
zorlamadan durabilmek.
Gittiğinden beri günler aynı,
geceler birbirinin kopyası,
güneş yerli yerinde ama
içimde doğmuyor artık.
Huzurum yok belki,
ama saygım yerli yerinde,
insanın kendine borcu buymuş
sonradan öğrendim.
Bana sorarlarsa bu sevda ne yaptı diye,
derim ki:
kırdı ama bozmadı,
yordu ama kirletmedi.
Ben hâlâ kendimim,
severken de insan kalabildim.
Adını avuçlarıma değil,
kalbime yazdım,
duvarlara asmadım,
herkese anlatmadım.
Göz göze geldik belki
ama yolları ayırdım,
çünkü istemediğini
sessizliğinden anladım.
Bazen susmak
en büyük konuşmadır.
Ne “kal” dedim
ne de “git”.
Sen nasıl rahat edeceksen
öyle olsun istedim.
Bu da sevmekmiş,
zamanla öğrendim.
Ben de özledim,
ama belli etmedim.
Görünce gülümsedim,
içimi cebimde sakladım.
Özlemek bağırmak değildir,
içinde büyüyen
sessiz bir çiçektir bazen.
Yanlış anlama beni,
sitemim sana değil.
Ben geceler boyu
kendime konuşuyorum.
Bir insan bu kadar sever de
bu kadar susar mı?
Oluyormuş…
ben oldum.
Olduğu kadar dedim,
olmadığına kızmadım.
Elimden geleni
kalbimle yaptım.
Eksik kalan ne varsa
bende kalsın,
ben kimseyi
borçlu bırakmadım.