Suçumuz Ne Şiiri - Mustafa Han

Bir yanda öz baba, bir yanda ana,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.
Dağıldı yuvamız dert kaldı bana,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Sabah erken, okul yolu uzundur,
Gözümüz yaş içimizde hüzündür,
Sıcak yuva gönlümüzde közündür,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Annem işte gece gündüz yorulur,
Yorgun yüze bakıp içim burulur,
Sessizce ağlayıp sabra sarılır,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Arkadaşlar babasından söz açar,
İçimizdeki neşe o anda kaçar,
Dilim susar, gözlerimden yaş akar,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Kardeşimle dertleşip de uyuruz,
Az da olsa teselliyi buluruz,
Yıkılmayız, biz ayakta dururuz,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Kendimize göre hayal kurarız,
Güzel günler için sabır ararız,
Karanlık içinde ışık sorarız,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Annem der sabredin, geçecek elbet,
Merhem olur umut denen o servet,
İnanmak da istiyoruz nihayet,
Suçumuz ne idi bilemiyorum

Söz verdik biz, yıkılmak yoktur asla,
Kalkıyoruz yeniden bir umutla,
Güleceğiz belki gelen baharla,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Hayat bazen acımasız, bir rüzgâr,
Savuruyor, bırakmaz bize karar,
Direnecek, umut denen o pınar,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.

Yürüyoruz aynı kader yolunda,
Dualarsa annemizin dilinde,
Kalmasınlar bu ayrılık hâlinde,
Suçumuz ne idi bilemiyorum.