Sözsüzlere Sarılıyorum Şiiri - Özlem Çay

sözsüzlere sarılıyorum;
ana dilini susmuş
ağaç dallarına,
yalnızlık küreği değmemiş
o kadersiz kavimlerden arda kalan
çöl ortasında ki çağa!
kör bıçakların kestiği
kederleri işliyorlar nakış nakış
taş avlulara sığınan
incecik gövdesi düşüyor tene.

sözsüzlere sarılıyorum
aci dilini sayıklarken kendime
ayıklamıyorum yedi göğün derdini.
gergeflere gerilip
bakıra çalsa da devranın tavanı,
ince belli gerdanını da kırsa,
duvağını sırra
mührünü avaza da bassa,
gücenmeden
bilenmeden sayıklarken
ayıklamıyorum ah döşeğinde uyuttuklarımı
uğurlamıyorum kendimden.....⚘
~~
.....özlemcay/
mayıs/on beş